13833

proza
5 juli 2019

Soms vraag ik me af of ik vriendschappen heb die niet zo sterk zijn als ik verwacht, vriendschappen die de anderen slechts in stand houden omdat ze me zo aandoenlijk vinden, maar waar ze eigenlijk geen zin meer in hebben. Meestal ontdek ik het tegenovergestelde; dat er weer iets te doen was, dat ik me tijdenlang heb afgezonderd en bos en boeken en bladmuziek, dat ik bij hernieuwd verschijnen in kussen en knuffels wordt gebaad. Dan voel ik dat we zo op elkaar kunnen rekenen dat het van godsgeluk schuurt.

Er valt licht naar binnen. Op tafel staat een pan vergeten eten.