12485

In die zin zijn we als herfstbladeren
droog, verlaten, star
gevaarlijk hangend tussen dood en leven
met houten steeltjes klampend aan takkenbasten

in een wolk van kleur onderweg naar beneden,
loslaten, opgeven,
daar schuilen in een voetstap of boom.

we hebben eenzelfde warme droom:
ongezien in de aarde verdwijnen

bosgrond zijn

12433

de dag
te beginnen met een zin
die losliep ergens
tussen je shirt, je buik
en je warme
-geen bh-
handen

12416

dat is wat fijn is aan herfst:
herfst brengt afzondering.
herfst reflecteert
in waterplas en geest

12415

na lange regen komt miezer
water in houten hekken klimt van onder naar boven
precies haar grijze afkomst tegemoet

12414 (niet 3)

III.

Niet is doorgaans
                                                                         (niet de zijde, wel
                                                                         de medaille zelf)

12413 (niet 2)

II.

liefde is doorgaans niet                    (iets dat plotseling ophoudt,
                                                                         maar dat langzaam uit je sijpelt
                                                                         uit vochtige ogen
                                                                         als de laatste druppels braaksel
                                                                         na een wilde nacht)

12412 (niet 1)

I.

leven is doorgaans niet                    (iets dat plotseling ophoudt,
                                                                         maar dat langzaam uit je sijpelt
                                                                         als vanuit je ogen
                                                                         als de laatste druppels braaksel
                                                                         na een slechte nacht)

12388

in de winter
hoop ik op lente,
in de lente
snak ik naar de zomerzon

in de zomer
zo`n zin in wind en herfst en regen
en als de herfst
dan eindelijk komt

dan is het stil,
geniet ik,
doodsbang
voor wat morgen komt

12380

Het is stil in de bibliotheek, zelfs naast de hoofdingang, waar het doorgaans een groot komen en gaan van studenten is. De deuren zijn met planken afgesloten. De enige ingang is aan de zijkant. De zij-ingang gebruiken bij een verder afgesloten gebouw voelt als binnensluipen, alsof je lid bent van een kleine groep uitverkorenen. Er is iets prettigs aan een grote gesloten deur van binnen zien.

Er klinkt getyp op laptops, de luchtverversingsinstallatie ruist. Buiten milde regen, kleine gaatjes op de grond onder de bomen. Een kastanjeboom buiten heeft rotte plekken in zijn bladeren, alsof het herfst is. De stilte in de stad en de bibliotheek verraden dat het hoogzomer is.

12374

stilte en water vallen
in mijn lichaam uit mijn ogen
een mens begint eindeloos opnieuw

12371: Tour de France

The first day of the Tour de France in Utrecht. Watching the race from the park across the water, we hear a wave of cheers passing with each rider. It`s a hot day, and it seems everyone is in good spirits. From the loudness of the cheers, it`s easy to tell when a Dutch rider passes by.

A rider passes every minute on average. A selection:

2:35 Daniel Teklehaimanot (1st rider)
4:40 Pierre-Luc Perichon
12:00 Jos van Emden (Ned)
17:00 Luke Durbridge
30:40 Christophe Laporte
33:50 Gregory Vast
34:05 Robert Gesink (Ned)
36:30 Mark Cavendish
40:40 Rohan Dennis (winner)
50:13 Andreas Schillinger
53:14 Sebastian Langeveld (Ned)
55:40 Wilco Kelderman (Ned)
73:00 Stef Clement (Ned)
78:00 Steven Kruijswijk (Ned)
83:30 Albert Timmer (Ned)
88:00 Wouter Poels (Ned)
93:30 Laurens ten Dam (Ned)

Zambia 19: Chibale, hoofdstraat

Een van onze laatste avonden in Chibale, na zonsondergang. In de hoofdstraat is de lucht nog warm van de dag. Ze is gevuld met het zachte geroezemoes van de bewoners, die elkaar hier opzoeken.

Chibale00103

(foto: butalaproject.hku.nl)

12349 – 3e brief aan S.

Lieve S.,

het is wonderlijk hoe koud de morgen nog kan aanvoelen op een dag die tropisch warm zal worden. Binnen geeft de thermometer 21 graden aan; in de winter zouden we beginnen te zweten, maar het is geen winter en een mens went aan bijna alles. Kippenvel. Het is een morgen om naar het strand te gaan, niet om te zwemmen maar om er te slenteren in je veel te lange broek en om het zand naar binnen te voelen stromen door je kapotte, stoffen schoenen.

Ik heb van je gedroomd vannacht. We hadden een fiets die op vier verschillende manieren in elkaar geschroefd kon worden, en we begrepen er beiden niet veel van. Dat was in orde, omdat we eigenlijk niet weg wilden.

Na zulke dromen mis ik je.

H.

12320

Kwart over zeven. We zijn aan het werk, radio maken, op de vroege avond van hemelvaartsdag. De zon verwarmt het platte dak, de deur naar de brandtrap staat open. Stemmen waaien binnen van het plein, glazen klinken. Op een dakterras zitten drie mannen in klapstoeltjes, drinken bier en spreken Engels.

Kwart over acht. We leggen klanken vast op band. ‘Zullen we die laatste nog een keer doen, Jan?’ Op het dakterras klinken flesjes tegen elkaar. Een bulderende lach schalt door iemands baard.

Kwart voor negen. We bouwen golven van geluid. Onbekende muziek. Het wordt steeds warmer. Naarmate de avond vordert wordt het lachen buiten steeds hoger en hysterischer. Iemand gooit stukjes hout van de dakbedekking door een koepel naar beneden. Een ander verslikt zich van het lachen.

Negen uur. Iemand roept verwensingen door een koepel naar beneden. ‘Wat doe je hier nog? Ga naar huis, idioot!’ en vele vervoegingen van het woord kanker. Kanker is een werkwoord. Niemand lacht nog.

Half tien. De zon gaat onder achter de gebouwen, de deur naar de brandtrap staat open. Steeds minder stemmen waaien binnen vanaf het plein. Het dakterras is leeg. Oranje lucht gloeit na in lege glazen. Kanker, riep hij. Kanker, kanker. Feestjes en levens komen soms abrupt tot een eind.

Dag 12313

Lieve S.,

Buiten schreeuwen mannen, maar waarover of waarnaar weet ik niet. Is het niet gek, al die machines en dat gezoem en geratel, het aanzwellen ervan in de loop van de dag en het zwijgen ervan elke nacht? Je weet dat dat komt omdat een mens ook slapen moet, en eten en warm blijven en liefhebben
en wat niet meer, maar dat maakt het golven ervan niet minder wonderlijk en vreemd. De wereld draait, en in datzelfde ritme draaien de mensen, en daarbinnen draaien de machines, die zelf tandwielen hebben. We branden op en branden af en er draaien miljoenen wieltjes die de dienst uitmaken,
zonder weten bepalen waar het leven begint en eindigt en ook nog wat er tussenin gebeurt. Geen wonder dat de mens al honderdduizenden jaren bang is. Geen wonder dat hij bij goden zoekt naar troost.

Werk je nog bij het concertgebouw, eigenlijk?

Dag 12312

Lieve S.,

Het blijft lang koud in Nederland deze lente. Dapper heb ik de verwarming naar beneden gedraaid, maar ben daarin wellicht te enthousiast geweest. In de middagen, als het helder is, schijnt de zon op de dakplaten en warmt het snel op. Zodra de zon verdwijnt neemt ze de warmte mee. Misschien
verlang naar instabiliteit. Eindeloos drijven de wolken voorbij en zwerft het zonlicht over de muren, morgen weer, dan is het licht misschien wel grijs. Daar moest maar niets aan veranderen, de zon moest maar wat lijken te bewegen en de ene dag geruisloos doen overgaan in de ander. We
moesten elkaar zomaar wat met rust laten of juist opzoeken, daarvoor soms land en zee oversteken en dat het in beide gevallen goed is. Alle tijd om te denken aan buiten, om herinneringen voorbij te laten trekken, aan die brug aan het Zwartewater waar je onderdoor fietsen moest, en waar je altijd vrienden tegenkwam. Die brug ligt er nog, en aan het dorp zal ook niet veel veranderd zijn. Toch zijn ze beiden vergankelijk als de herinneringen waarin ze zich spiegelen, als in het water zelf. Ik hoop dat het goed met je gaat. Ik zal je snel weer schrijven.

Dag 12303

alsof ik een oppas was
de kinderen met grote ogen
em-dee-em-aa de wei
waarin ze loslopen mogen

ik had niets te vertellen
werd bij gebrek aan iets beters
buitenspel gezet
door dronkaards en pillenvreters

hoe glad onze handpalmen
verkrampt en ingehaakt
hoe angstaanjagend het veranderen
dat het leven ongrijpbaar maakt!

misschien is dit wat we verdienden
ik zocht de dierlijke warmte van mijn vrienden

Dag 12295

Vannacht droomde ik over [A.]. We hadden ooit een date, maar verschilden teveel van elkaar. In de droom lagen we op een groot bed en keken naar een kleine, oude beeldbuis-tv, zo`n paar meter van het voeteneind, waarop enkel kleuren te zien waren. Ze was nog steeds mooi, de lakens rood.

Dag 12285 – Hoek Drift/Nobelstraat

In de Nobelstraat hangt een oranje gloed, de zon net boven de daken uit. De gebouwen glanzen van de met de lente toegenomen luchtvochtigheid. Op de Drift hangen vlaggen boven de ingangen van de universiteitsgebouwen, die waren er eerder nog niet. Sinds een dag of drie zwellen knoppen aan bomen en struiken, zijn er prille blaadjes, heeft alles zoveel kleur opeens.

Een dag om een nieuwe jaartelling bij te beginnen.

De pieken van de Domkerk tussen de gebouwen door, gisteren een eerste vlinder. Tussen de haastige fietsers vast menigeen die wil, maar er uit tijdgebrek niet van proeven kan.

Dag 12264 – merel

Een merel zingt om zes uur in de morgen. 4,3 keer vertraagd om de details van zijn zang bloot te leggen. Het is 19 maart, de dag waarop de dagen weer langer zijn dan de nachten.

Dag 12234 – Grebbeberg, Rhenen

 

De Grebbeberg is een heuvel bij Rhenen, onderdeel van de Utrechtse Heuvelrug. Vanaf de heuvel kijk je uit over de Rijn tot aan de Waal de verte, over een prachtig landschap.Het is Februari, de ganzen komen net terug. Een grote groep is geland op de oevers. Aan de overkant van de Rijn wordt carnaval gevierd. Zo nu en dan brengt de wind een verdwaalde flard muziek mee. Halverwege vaart een schip voorbij, en doet de ganzen opschrikken.

 

Dag 12230

Stil contrast
muur grijs, bureau gebroken wit
niet naar buiten, nog
vertragen
ik heb de wekker al gezet
vertragen
ontwaken gaat vanzelf

Dag 12229

begeerte
door jouw open winter-ogen
voluit tweeledig, zo
lief, zo stil, zo bonkend van
wat ik niet begrijp en
jij niet horen wilt

Generative Landscape, Paris 07-01-2015

All sounds in this generative piece have as their source two videos of the Charlie Hebdo attacks that are circulating online. No other sounds were used. The goal of this piece is to generate beauty out of something ugly, and speak out for freedom of enquiry and expression. See below.


 

In the face of such ignorant violence, there are only a few things an artist can do.

1. Protest openly, and ask the government to do likewise and come down hard on anyone who uses force against equality and freedom of expression.
2. Don`t budge. Keep criticising and asking questions whereever necessary.
3. Encourage people to teach themselves critical thinking, to free ourselves from totalitarian ideologies and religion.
4. Use your art to speak out.

Use the arrow in the soundcloud box to download.

Zambia 18: Middernacht bij de rivier

CIMG0226

Een donkere, maanloze nacht aan de oevers van de rivier, een klein paradijs met hoog gras en stromend water. De kikkers die elke nacht door het dorp klinken, zijn hier heel dichtbij. Er twinkelen onbekende insecten, en vuurvliegjes zweven traag boven het gras.

Zambia 17: United Church of Zambia

CIMG0129

Zelfs als je niet religieus bent, is het een bijzondere ervaring om een Afrikaanse kerkdienst mee te maken. Deze opname is uit November 2012, op het platteland van Zambia. Het is een zondagmorgen in het hete droogseizoen. De zon brand op het dak. De golfplaten kraken als wolken passeren, puur door het temperatuurverschil. De dorpelingen zingen, bidden en preken. Meegesleept worden naar hier is geen straf.

 

Onze Lieve Vrouw Basiliek, Maastricht, Augustus 2014

0002_Bron-wikipedia

De Onze Lieve Vrouw Basiliek is een oude Romaanse kerk in Maastricht. De kerk stamt grotendeels uit de 10e en 12e eeuw. In de Romaanse bouwstijl wordt het dak gedragen door dikke, zware muren. Daardoor blijft weinig ruimte over voor grote ramen, en er komt dan ook niet veel licht binnen. De Basiliek in Maastricht is geen uitzondering.

In deze opname overheerst de galm. Mensen komen binnen en lopen naar buiten, en worden luidruchtiger naarmate de tijd vordert. Pas tegen het eind van de opname wordt het weer wat stiller. Sommige geluiden zijn vrijwel constant aanwezig; stemmen, voetstappen, het laag rommelen van het gebouw. Anderen klinken maar een enkele keer, zoals het openzwaaien van een deur achterin het gebouw. Mocht je eens in de buurt zijn, dan is dit een interessant gebouw om eens te beluisteren. En anders is hier een opname van een uur.

De opname is binauraal. Luisteren met een koptelefoon geeft een driedimensionaal effect.

Zambia 15: Gezang in de nacht

CIMG0125

Een donkere nacht, lezen bij kaarslicht. Door het raam zweeft het geluid van zingende kinderen die zichzelf begeleiden met lepels, potten en pannen. Ze zingen in kwarten. Zambia ten voeten uit.


 

Zambia 14: Liften langs de Samfya-Serenje road

KasankaLiften

Liften langs de grote weg, tegenover de ingang van Kasanka National Park. De parkwachters praten, er klinkt geroezemoes uit het dorpje achter ons, en rondom klinkt het landschap. Zo nu en dan komt met groots kabaal een auto of vrachtwagen voorbij.

 

Zambia 09: Nijlpaarden in Kasanka National Park

artworks-000085984639-byiufj-t500x500

De rivier maakt een bocht om een steile oever. Twee meter voor ons steken de ogen van een nijlpaard net boven het water uit. Links en rechts zijn twee anderen te horen. Ze laten zich niet zien. Er is maar één kant waarlangs ze de oever op kunnen komen, en die lijkt veilig. De nijlpaarden zijn niet de enigen die zwaar ademen hier.

 

 

Zambia 08: Markt in Serenje

CIMG0246

Serenje, hoofdstad van het gelijknamige district. We zijn op de markt om boodschappen te doen, en om te zien of we een lift kunnen krijgen, dieper het land in. Het is een wervelend gebeuren; Donkere voeten in sandalen werpen een wolk van stof op. Er doorheen lopen vrouwen, gekleed in felgekleurde doeken. De meeste winkels zijn containers, een enkele heeft een betonnen gebouw. Mannen onderhandelen over de prijs in Engels, Bemba en Nyanja. Vrachtwagens gevuld met veel te veel vracht en mensen komen en gaan als de dag verstrijkt. De zon staat er loodrecht boven, en werpt geen schaduw.