13817

gedicht, klank, vrij
19 juni 2019

er naderde onweer
heldere schichten kon je aan de einder zien
opstekende wind bracht geur van regen, klank van treinen

er zakten wolken door de lucht
boven de daken werd het rood en donker als bij zonsondergang
op een onbewaakt moment stopte een timmerman met spijkers slaan

 

 

13814

gedicht, vrij
17 juni 2019

ze hangt weer voor me
dof moe nevelig grijs
badend in de geur van uitgebrande kroegen
de herinnering wil niet verdwijnen
laat niets zijn zoals het is

13812

gedicht, haiku
14 juni 2019

geluid van regen
het maar niet opkomen van
plant onder plastic

13811

gedicht, vrij
13 juni 2019

Naar buiten kijken met vermoeide ogen hoe het maar blijft regenen. Licht gelukkig, lange weg in zicht. Als ik naar buiten loop slaat een boeggolf van druppels op weg naar zee.

 

13810

gedicht, haiku
12 juni 2019

ergens van boven
zwarte luchten, zwarte inkt
druppels op papier

13807

gedicht, vrij
9 juni 2019

onder het gras de koude grond
in de nevel nog het weer van gisteren
hij houdt van literatuur zegt hij
van het ontwikkelde licht klassiek
en wil terug naar het verleden

het is een leugen vol
harde lijnen en aardappeleters
democratie verkleed als eigen gelijk
hij wil nooit hoeven vrezen
dat hij in opgetrokken nevel

zijn vijand ontmoet

13806

gedicht, haiku
8 juni 2019

zaterdagmorgen
door slaapkamerramen schreeuwt
de man zonder rem

13804

gedicht, haiku
6 juni 2019

mensen op een plein
droge zomerbladeren
hun silhouetten

13803

gedicht, haiku
5 juni 2019

lopen langs de gracht
een hangplant grijpt naar water
drijft dan weer voorbij

13802

gedicht, haibun
4 juni 2019

prettig klam. Verre vliegtuigen imiteren naderend onweer. Links is het donker, rechts is het licht. Onmogelijk gevormde wolken drommen grommend samen. We hebben regen nodig, voor vandaag, voor morgen.

 

naderend onweer
op de donderachtergrond
groeien zwaluwen

13801

gedicht, vrij
3 juni 2019

na een warme dag stroomt frisse lucht naar binnen
de muren al koel, de dag zeker
een plant hangt kalm aan haar eigen gewicht

13797

gedicht, haibun
30 mei 2019

de motregen op hemelvaart. Voor de dauwtrappers komt de dauw uit de lucht dit keer. In het onnaargeestige grijs van de morgen ruisen planten oorverdovend groen.

 

in het hoge gras
slijten zoekende voeten
een verdwijnend spoor

13796

gedicht, haiku
29 mei 2019

het negende uur
uit de laatste vogelzang
loopt de dag al leeg

13795

gedicht, haibun
28 mei 2019

Totale stilte voor de ochtendspits. Een stad nog leeg, niet geblokkeerd door auto’s en lichamen, de lucht nog vrij van uitlaatgas. In het gras besluipt een kat een duif. Als de duif vlucht, zoekt de kat onverstoorbaar verder. Het gras nat, de belofte van regen.

het water tikt op
vormen in stromend water
een blik in de goot

13794

gedicht, haibun
27 mei 2019

Zittend op een kussen groeien namaakrieten matten mijn buikwand binnen. Onbeweeglijk lichaam verbijt, verdooft zich. Lichte wolken in de morgen zijn rustgevend en onheilspellend. Hoofd zakt diep in buik, waar de schedelscherven prikken. Ik kijk haar aan, maar ze kent nog steeds mijn naam niet.

onder avondschemer
overdekt door bonzend hart
klinkt een stem op straat

13793

gedicht, vrij
26 mei 2019

van planten en wat er op leeft
begrijp ik niets
als ik oud word, hoor ik de zwaluwen niet meer,
is geen enkele vraag opgelost.

13792

gedicht, vrij
25 mei 2019

zaterdagavond
een vliegtuigstreep is wolk geworden
ik voel dat ik zie, maar weet niet wie
weet niet waar

13791

gedicht, haiku
24 mei 2019

op een dakterras
valt kraai plastic vogel aan
woest, onbegrepen

13790

gedicht, haiku
23 mei 2019

schrijvend onder de Esdoorn
rimpelen mijn handen
in weerspiegelend water

13785

gedicht, haiku
18 mei 2019

liggend in het park
lengende schaduwletters
de gevluchte Os

13783

vrij
16 mei 2019

Over thee (2)

Ooit had ik een zen-leraar die vond dat je thee langzaam en met volle aandacht moet drinken. “Dit is heel bijzondere thee!”, zei hij dan en liet een betekenisvolle stilte vallen.
“…het is de enige thee die we hebben!”.

Later had ik een leraar die leerde dat je niet over je thee moet mijmeren, maar hem snel moet opdrinken.

Altijd als ik die snelle thee drink moet ik denken aan Zambia, waar theedrinken in afgelegen gebieden bijna een ritueel is. Dat zit hem niet in de cultuur, maar in de afwezigheid van stromend water en elektriciteit. Iedereen die ziet dat je thee drinkt weet dat je ruim een half uur met putwater en kooltjes in de weer bent geweest om die thee te bereiden. Ze geven je als vanzelf de tijd om ervan te drinken. Natuurlijk bied je ook thee aan. Bij acceptatie drink je samen en gebruikt weinig woorden.

Sinds Zambia kan ik het nauwelijks over mijn hart verkrijgen om snel te zijn. Mogelijk had één leraar gelijk waar de ander hem niet duidelijk tegensprak.

(In memoriam B.O.)

13782

vrij
15 mei 2019

Over thee (1)

Ooit had ik een zen-leraar die vond dat je thee langzaam en met aandacht moet drinken.
“Dit is heel bijzondere thee!”, zei hij dan en liet een veelbetekenende stilte vallen.
“…het is de enige thee die we hebben.”

Later had ik een leraar die leerde dat je niet over je thee moet mijmeren, maar hem snel moet opdrinken.
Je moet nooit de laatste zijn die klaar is.

Ze kennen elkaar. Ik weet nog steeds niet of er een paradox in besloten ligt.

(In memoriam B.O.)

13781

gedicht, vrij
14 mei 2019

barsten in het plafond
dat dichterbij en maar
niet naar beneden komt.

13780

gedicht, haibun, haiku
13 mei 2019

Bij het vallen van de avond trekt men deuren in het slot. In het klikken hoor je weerkaatsingen van de buitenmuren komen, in het dreunen voel je hun gewicht.

 

stil en laat blauw licht
verstrijkende tijd begraaft
dit huis in het stof

13779

gedicht
12 mei 2019

Boven de stad vallen stapelwolken uiteen, randen rafelend als ooit het Romeinse rijk. Uit een kop thee op de tuintafel stijgen nieuwe rafelranden op, terugkerend vocht dat in wolken zal wonen en overwinteren in de oceaan.

 

kort licht op balkon
achter gisterfeestlichtjes
waait de regen uiteen

13778

gedicht, vrij
11 mei 2019

Juist de nacht voor hij uit het leven wilde stappen
– alles in plastic, de haakjes al aangebracht –
kreeg hij een fatale hartaanval.
Als hij dat geweten had,
hoe het drama hem werd ontnomen!

13777

vrij
10 mei 2019

hard geworden herfstbladeren van vorige herfst geven schaduw aan vroeg openende bloemen. Twee jaren ondersteunen en raken elkaar.

13773

haibun, haiku
6 mei 2019

Op het Jaarbeursplein gonst een langgerekte zoemtoon, een signaal, een machine: bouw. Een laag ruisen maskeert het verkeer in de verte. Het is vroeg, de mensen zwijgen nog. Een groep mannen met identiek haar breekt de stilte en lacht uitbundig. Je kunt hier vandaag geen klanken oogsten, en woorden weinig. De grond trilt. Er komt een trein.

stenen stationsplein
groepen mensen ploegen door
ochtendruis en -roes.

13769

vrij
2 mei 2019

iemand zegt: ‘ik mag niet gokken van mijn vriendin. Maar ik gok niet: ik wéét gewoon de uitslag.’ Buiten de trein stijgt de luchtvochtigheid met zich over de weken ontvouwende bladeren. Tussen Gouda en Den Haag bloeien velden vol bloemen.

Op de terugweg druipen windmolenwieken van de grijze regen.

13767

vrij
30 april 2019

Van een afstand legde ik het geluid van de Utrechtse Vrijmarkt vast. 48 uur lang liet ik de microfoons draaien, de markt ontstond, doofde uit, werd weer aangewakkerd en uiteindelijk ontmanteld.

Nu voeg ik echo’s toe om de mooie, donkere stadsruis te benadrukken. Elke tik wordt een waterval van klepperende metronoomklikjes, een miljard apen op een typmachine. Zo omarmen we de werkelijkheid, terwijl we haar ontvluchten.

13761

gedicht, haiku
24 april 2019

spits bij de singel
een meerkoet zwemt ferm
door weerspiegeld gras

13760

gedicht
23 april 2019

mooie dag op komst
eerder gedragen kleren
ruiken naar gister

13759

gedicht, vrij
22 april 2019

probeer hem bij elkaar te rapen
van zijn ademhaling tot het water in zijn ogen, zijn alledaags gedrag
de delen die al zijn vergaan
hij is op drift, nooit meer zichzelf
zijn gezicht verhult steeds meer niets dan iets.

Hij is weg.
‘s nachts met Pasen droom ik hem terug.

13758

gedicht, haiku
21 april 2019

Paaszondagmorgen
treurige geschiedenis
heeft klokklank bevlekt

13757

gedicht, haiku
20 april 2019

avondschemering
een stoel met wespentaille
door ruis geflankeerd

13756

gedicht, haiku
19 april 2019

een lenteavond
in afkoelende lucht
nog geen zwaluwen

13755

gedicht, haiku
18 april 2019

door koperdraden
diep in toendra begraven
klinkt die diepe stem

13754

gedicht, vrij
17 april 2019

er kraakt iets van molmig hout
is het de buurvrouw op hakken
is het de buurvrouw die rookt
is het een dakgoot vol wijfelende duiven
stijf en met nekkramp
van het leunen tegen de wind?

13753

gedicht, haiku
16 april 2019

lente in het park
een reiger sluipt behoedzaam
door glanzend water

13752

gedicht, vrij
15 april 2019

(de gracht, )

ze groeven haar lang geleden
ik denk aan alle dronken mensen
die het water aan de lippen stond

13751

gedicht, haiku
14 april 2019

boven het water
en geurend naar gras
is dit elke stad

13750

gedicht, haiku
13 april 2019

rulle heidegrond
de droogte van vorig jaar
rust nog op het zand

13749

gedicht, haiku
12 april 2019

op het heidepad
veel droge dennenaalden
sporen in rul zand

13748

gedicht
11 april 2019

bij vroege morgen
in een uitgestorven park
vangt riet het zonlicht

13747

gedicht, haiku
10 april 2019

stil in het Griftpark
in het gras pikken kauwtjes
gretig naar ontbijt

13746

gedicht, haiku
9 april 2019

verre kerkklok strooit
bolvormige signalen
over puntig dak

13745

gedicht, haiku
8 april 2019

vanuit natte grond
gras met overlevingsdrang
bestormt de stadsmuur

13744

gedicht, haiku
7 april 2019

bouwput in centrum
aan lucht grenzende hijskraan
draait om de aardas

13743

gedicht, haiku
6 april 2019

water begeleidt
vogels en graafmachines
bij hun ochtendzang

13742

gedicht, haiku
5 april 2019

lente begint koud
onder prille bladeren
mos en druppels dauw

13741

gedicht, haiku
4 april 2019

op maandagmorgen
schreeuwen de machines
al bij het ontbijt

13739

gedicht, haiku
2 april 2019

als in reflectie:
uit korstmossige takken
schijnt het eerste licht

13738

gedicht, vrij
1 april 2019

na zeer lange dag
het hoofd leegmaken
balans hervinden
het hoofd volstoppen
de keel losmaken
moe en leeglopend
Guillaume de Machaut
Messe Nostre Dame
grote kwartklanken
in verhouding tot
dit soort eeuwigheid

13737

gedicht, vrij
31 maart 2019

ze is weg
ze is terug
ze is in beeld
weer aanspreekbaar

13735

gedicht, haiku
29 maart 2019

een heel jaar voorbij
teder het zand aanharken
bloemen op zijn graf

13737

gedicht, haiku
26 maart 2019

‘s morgens bij de thee
nu kruipt een hele wereld
door mijn keel omhoog

13736

gedicht, haiku
25 maart 2019

bui: heel kort weerkaatst
horizontale regen
van de Neudeflat

13735

gedicht, haiku
24 maart 2019

zondagavond vroeg
aan een hoge steiger danst
een touw in de wind

13734

gedicht, vrij
23 maart 2019

lezend op de bank zonder te beginnen
pas als ik niet beweeg komen de woorden
ongemoeid in een open ruimte
worden boeken langzaam oud
een leeftijd die zich telt
in mensenhanden

13733

gedicht, haiku
22 maart 2019

mist in de straten
bij elk Messiaen-akkoord
verschiet ze van kleur

13732

gedicht, haiku
21 maart 2019

waar vorige week
de tuinstoelen omwaaiden
daar liggen ze nog

13731

gedicht, haiku
20 maart 2019

zonlicht, perron
even zacht afscheid nemen
als de lucht vandaag

13730

gedicht, haiku
19 maart 2019

nu opeens windstil
dun wolkendek reflecteert
fotonen van ver

13729

gedicht, haiku
18 maart 2019

toestand verdwenen
zonlicht op flatgebouwen
weet prachtig van niets

13728

gedicht, haiku
17 maart 2019

nacht, Mariaplaats
hoge wijzers op de Dom
verraden het uur

13727

gedicht
16 maart 2019

(recensie in zeven haiku’s)

1.
in de lijdenstijd
betekenisloos- en vol
door het vorig jaar

2.
over het altaar
klinkt koor uit de coulissen
muziek oud modern

3.
zenuwen hoorbaar
alsof de muren buigen
raakt de galm ontstemd

4.
dan onduidelijk
opmaat, afmaat, opstaan, gaan
een duo zet in

5.
onder de bogen
als ter nagedachtenis
raakt vedelklank muur

6.
wij raken elkaar
weten al van tevoren:
vanavond is goed

7.
tijdens het zingen
brandt in lichaam en kaarsen
vuur voor mijn vader

13726

gedicht, vrij
15 maart 2019

zingen in stippen en vlekken
de bolwerken van Hildegard, wit en blauw
verstikken de klaagzang, omsingelen eerdere schedel

een nevel van kabels
van grommend buitenverkeer nog vochtig en nors
smelt in de graven, in de stenen vloer

trillend naar de verdommenis
tik af, zet in, in een koude kapel
breken alsjeblieft de registers open.

13725

gedicht, haiku
14 maart 2019
(vier nachtdelen)

1.

achter de huizen
komt in knopen en buiken
het verkeer voorbij

2.

achter mijn ogen
trekt knipperend en flitsend
migraine voorbij

3.

onder de deken
komen haast bewegingloos
maannachten voorbij

4.

achter de wolken
komt knipperend en flitsend
een heelal voorbij

 

13724

gedicht, haiku
13 maart 2019

zittend op de grond
in ver verwijderde bol
tintelen voeten

13723

gedicht, vrij
12 maart 2019

een nacht wakker, in tintelend donker
in mijn oren zoemt nog de telefoon
in mijn ogen onthullen eerste vlekken zich
net in halfslaap huilde in het raam een vreemd gezicht
in mijn voorhoofd stapelen geuren zich klevend op
groeien in stervorm schimmmelig aan de muur

13721

gedicht, vrij
11 maart 2019

ik heb de luiken dichtgedaan
ben gevlucht achter de gordijnen

als ik nu sterf zullen de meubels zo blijven staan
tot weer het dak te pakken heeft
dan begeleiden de meubels de wind, bemoedigt de wind de meubels
in een open ruimte tussen vier muren
vragen ze elkaar eeuwenlang ten dans

13720

gedicht, haiku
10 maart 2019

wolken wijken uit
daken druppen rillend na
plotseling de maan

13719

gedicht, vrij
9 maart 2019

tussen de buien door vluchten
dan een boom bevuilen
uit dit doolhof van deuren komen
deze nacht, in deze ruimte
sluiten de gordijnen steeds verder

13718

gedicht, haiku
8 maart 2019

vallende druppels
vervuilde wereld boort zich
in raamkozijnen

13713

gedicht
7 maart 2019

de geur van regen
open kelen, open hart
stemmen het water

13712

gedicht, haiku
6 maart 2019

onder koepeldak
glas in lood, de kleur van stem
naderend afscheid

13711

gedicht, haiku
5 maart 2019

oude houten vloer
grommende machines slaan
lijnen in het stof

13710

gedicht, vrij
4 maart 2019

ik schrijf je een brief vol droomloze slaap
over met aangekoekte modderschoenen op houten vloeren aankomen,
het witte stof, de verflucht,
het weer dat je thuis achterliet, waarvan je nu niet weet:
het regent, de basten glimmen nat.

Met de eerste wolken wordt het donker.
De laatsten doen straks het licht uit.

13709

gedicht, haibun, haiku
3 maart 2019

Stormachtig. Rommelende windstoten ruiken naar regen. Omvallende stoelen werpen valklank tegen de muren. Herinnering aan zee, aan ver. De dag begint.

bol en opwellend
reikt de stormwind naar binnen
slaat bladzijden om

13708

gedicht, haiku
2 maart 2019

tussen de huizen
sireneinterval buigt
zich over het blok

13707

gedicht, haiku
1 maart 2019

hortend en stotend
weeft een zwarte wolk kauwtjes
luid de hemel dicht

13706

gedicht, haiku
28 februari 2019

strak, hoog en hoekig
schiet een eeuwenoude stad
nog steeds uit de grond

13705

gedicht, haiku
27 februari 2019

ver een piano
akkoorden, repetitief
je ademhaling

13704

gedicht, vrij
26 februari 2019

de mensen willen zoveel
vooral dingen verkopen
na ons komt de zondvloed
al tot de enkels

13703

gedicht, vrij
25 februari 2019

je moest er eerst omheen
mocht enkel binnen door het hek
er werd met taalboeken geslagen
de grijze, met de mooie cirkels

wolkjes licht stonden onder de Kastanje
tot je ruw werd gewekt
door die taalboeken, zomers dus
er viel een piano van een brandtrap

alles moest uit de grond
uit baksteen moesten nieuwe gebouwen groeien
we balden schoppend en vloekend
tegen een blinde muur

13702

gedicht, haiku
24 februari 2019
(zondagmorgen zeven uur)

de mensen slapen
de vogels hebben hun plicht
al zingend volbracht

13701

gedicht, vrij
23 februari 2019

in het nog onbegaanbare buiten groeien nieuwe bloemen
maar stil nog, de koppen hangend, het is nacht geweest

hevig gedronken werd er, vriendschappen gesmeed
waarin de jaren uren duurden

dichterbij nu, ze zijn al binnen
ik zou willen

dat het zomer was, dat er gras lag,
dan was ik erbij, werd het een herinnering,

een potloodschets waar de strepen
korrel voor korrel vanaf zouden schuiven.

de muur is dun genoeg om door te spreken.
te jong om dood te gaan vraagt iemand om een sigaret.

zijn voetstappen staan er nog, zondagmorgen,
zijn keel was dik van ontroostbare vreugde.

de vloer plakt, de deur staat open.

er is niemand op de gang.

13700

gedicht, vrij
22 februari 2019

het korstmos op de daken
de koude lucht draagt het tevreden kraken
van een krom stollende kaars

13699

gedicht, haiku
21 februari 2019

een lach ontvouwt zich
ze rekt zich dromerig uit
net na de stilte

13698

gedicht, haiku
20 februari 2019

eind februari
vroege lentezon doorschijnt
asgrauwe handen

13697

gedicht, haiku
19 februari 2019

ik ontmoet de nacht voor alle eerste keren
voor het eerst in tijden bewust en horend naar haar toe
ik wist niet dat het hier zo regenen kon
niet dat het hier al was begonnen
de waterval die je grieven versterkt
en ze meeneemt en terugkomt en schreeuwt als door een waterrad

veel te vroeg hoor je al niets meer
dat is een begin

13696

gedicht, haiku
18 februari 2019

we hadden elkaar al zo lang niet gezien
dat je niet wist dat er kaarsen brandden
in een poging het vuur en de schade te vergeten.

13695

gedicht, haiku
17 februari 2019

langzaam ontwaken
in het alomvattende.
de galm is niet echt.

13693

gedicht, haiku
15 februari 2019

koolmees, merel, duif
de oranje ochtenden
komen al terug

13692

gedicht, haiku
14 februari 2019

woorden, eeuwenoud,
verweven melodiën
muurvast in het hoofd

13691

gedicht, vrij
13 februari 2019

als we samen zingen in het Latijn
kunnen we de lucht om ons verwarmen
elkaars gezichten zien, erover praten, weten
dat alles verankerd in beweging is
elk lichaam dat we aanraken vluchtiger
dan elk van ons nu al weet

13690

gedicht, vrij
12 februari 2019

het is al gewoon
het is al sleur
alles is aan afkalving
en schokken reparatie onderhevig

13689

gedicht, vrij
11 februari 2019

daken zweven boven daken,
daarachter grijze asfaltwegen zoals toen in Dunedin de zee.
Je begrijpt het niet, zeg je,
maar het gaat om het staan op deze bolle aarde:
die keert reikhalzend de zon haar en onze wangen toe.

13688

gedicht, haiku
10 februari 2019

een bekende straat
vier zacht zingende mannen
geven nieuw elan

13687

gedicht, haiku
9 februari 2019

einde regenbui
soms worden dagen stiller,
groeien op je huid

13686

gedicht, vrij
8 februari 2019
drie migrainedromen (3)

sirenes in de nacht
twee tonen toch monotoon
de waaier aan kleur erin
die bij daglicht niet opvalt en stopt
als plaats delict gevonden is

13685

gedicht, vrij
7 februari 2019
drie migrainedromen (2)

het liedje dat niet stopt met draaien
de wandelende flitsen net boven de ogen net buiten bereik
het linkeroog dat naar de rechter kijkt maar de neus moet dulden
de stoffige vloer van heel dichtbij, daar is niets aan te doen.

er is geen lied voor de bewolkte maan
voor stilstaande storm en gevoelloze huid
voor wandelende flitsen net boven de ogen net buiten bereik.
in blauw en grijs wordt de pijn verlicht

een schijnsel dat nooit op de muren valt

13684

gedicht, vrij
6 februari 2019
drie migrainedromen (1)

dat kleine deel van Nederland dat de waterstand meet
ligt daar op plastic plezierjachten, doet maar, doet maar,
kijkt van onder hoezen hoe de regen bellen blaast in de gracht

en alles steekt van weeïg licht. Alles komt eerst nader tot de ogen.
Algen zullen moeten groeien tot de sluizen openbreken
tot waterslijk uit je buik zwellend klimt tegen het broze van je schedel

bij de weerd

13683

gedicht, vrij
5 februari 2019

aarde draait zon achter wolk
water wacht de aanval af
schaduwen werpen zich op
een heuvelrug van kreukels
in ongestreken kleding

13682

gedicht, haiku
4 februari 2019

klank van middernacht
drijft geur en herinnering
door het open raam

13681

gedicht, haiku
3 februari 2019

ondanks natte jas
ondanks grijsblauwe strepen
waren druppels rond

13680

gedicht, haiku
2 februari 2019
recensie in vier haiku’s

concert op vrijdag
onder getekend gewelf
in de Pieterskerk

mengende stemmen
en elektrische bellen
ruisen over steen

de ramen donker
de klanken alle kleuren
gesloten ogen

bloemen openen
een golf van ruimtelijkheid
en van kippenvel

13679

gedicht, vrij
01-02-2019
mettertijd

onwennig draagt de stad haar nieuwe jas.
de vorst ademt wolkjes in
uit monden, uit schoorstenen, daar komen de wolken vandaan.

zo schrijf ik je als niemand nog bestaat
het ruisen van de kachel de vorm van de ruimte aanneemt,
de lucht roder voorbij trekt dan ze werkelijk is.

je kunt de dag beginnen met beweeglijke vogels
en onverschillig metaal, je verwonderen,
zien hoe alles zichzelf al draagt en mettertijd

verder smelten zal.

13678

gedicht, haiku
31 januari 2019

donderdagmorgen
met dichte mist rijst de vraag
wat bestaat er nog?

13677

gedicht, haiku
30 januari 2019

een stem van vroeger
besluiteloze wonden
openen, sluiten?

13676

gedicht, haiku
29 januari 2019

samen op dit vlot
er is geen ruimte over
niet fysiek, niet nu

13675

gedicht, haiku
28 januari 2019

‘s morgens als een bloem
het gezicht openvouwen
naar de namaakzon

13674

gedicht, vrij
27 januari 2019

sta op, trotseer het donker
de aarde is klein
de winter is klein
achter de regen en de wolken
ligt de rest van het heelal, daar
schijnen miljarden zonnen

13673

gedicht, vrij
26 januari 2019

bloed uit gezicht weg
waar blijf je in
de ruimte waar je net nog was
uit één hersenhelft
zo droevig weggelekt
waar blijf je hier
hoe kom je terug

13672

gedicht, haiku
25 januari 2019

rust in gedachten
tijdens koude sneeuwnachten
blijven auto’s thuis

13671

gedicht, vrij
24 januari 2019

er lopen vreemde aderen door het bos
wandelend door de gassen ruiken we de bomen niet
afgesneden door brute kracht steken we niet over
door de ijzeren ruis staan we los en horen niet
hoe zwijnen en herten kraken, eekhoorns spokend rennen
druppels op de grond ons willen vertellen hoe de sneeuw smelt van de dennen
van Panbos tot Heuvelrug en plots urgent ter plekke
in de parallele wereld langs de weg naar Zeist

13670

gedicht
23 januari 2019

kou stijgt uit de grond
aan daken en maanlicht hangt
sneeuw van gisteren

13669

gedicht, vrij
22 januari 2019
Verduistering

vorstnacht bij fel maanlicht
meter voor meter projecteert de zon
een foto zoals de astronauten namen:
stukken aarde, een negatief in rood en zwart

van ver op het maangezicht.
sterren, in nieuwgeboren duisternis verschenen,
wachten tot de ochtendspits begint.

een nacht lang: de stilte het donker
het donker de stilte
en dan plots boven gebouwen

tevoorschijn.

 

13668

gedicht, vrij
21 januari 2019

je ziet hier iedere dag hetzelfde
hekwerken, ramen, deuren
een plastic plant zonder kleuren
schudt de dauw uit zijn haren
een vorm van heden tussen vroeger en later
rietgevlochten stoelen, gedachten, beloften, bedoelingen
en aan de ruiten treurig hangend water

herfstbladeren verscholen in wintersneeuw
de lente die nog dolend
in een hinderlaag verscholen
op ontploffen wacht
de verwachting die al dampend
blijft komen uit takken van bomen die nog sluimeren, dromen
en de zon die beloftes maakt van de droogte en hoe hij in de hoge zomer
tot wasdom zal komen.

je ziet hier iedere dag hetzelfde
slaperig zit ze al dagen vragend tegenover me
giechelt bij een ontbijt van drooggebakken broodjes
met buiten vorst en hoemoes tegen de dorst
‘de ramen zijn goed beslagen’ zegt ze en iets over isolatie
je ziet de mensen als schimmen vliegen, rennen
van alle beweging die ik op de koude straat zie
kan ik van de wereld het minst of niets ontkennen.

13667

gedicht, haiku
20 januari 2019

reikende takken
ineengeklapte duiven
schuilen voor de nacht

13666

gedicht, vrij
19 januari 2019

wat komt ze mooi
eindeloos
dag in dag uit overwaaien

met de zachte winter
met het eerste vriezen
met de eerste bloei

het is zoals bij samenleven
de herhaling kan zo maar
het begin van het einde zijn

13665

gedicht, vrij
18 januari 2019

op gevlochten vloerpanelen
zit ze met gekruiste benen
neer te dalen naar de rust

ze strijkt de vermoeidheid glad
handpalmen op het gezicht
alsof ze zichzelf wakker kust

ze draagt de naam van die Byzantijnse
die zich oniconoclastisch
op iedere munt liet slaan

maar is nu hier
met luchtdeeltjes om haar kleren
vastberaden om snel weer weg te gaan

13664

gedicht, vrij
17 januari 2019

ze geeft me het slechte
en het goede gevoel
er niet echt toe te doen
niet meer te zijn dan dit.

13663

gedicht, haiku
16 januari 2019

twee struiken bloeien
in de wind die om hen sluipt
loert de winterkou

13662

gedicht, haibun, haiku
15 januari 2019
In Drenthe

Kale bomen en akkers met grote plassen water. Sporen van tractors die uit het verleden spreken. Contouren van de sloten door hoog water vervaagd en onduidelijk. Gevallen bladeren, al begonnen met vergaan, worden spoedig door de gulzige grond verzwolgen. Laag licht droogt het land, betrapt haar op heterdaad.

lange schaduwen
lage januarizon
schijnt op natte wei

13661

gedicht, vrij
14 januari 2019

vreemde benauwde dromen
waar nog levende verdwenenen wachten met wit gezicht
als grijnzende geesten bij de poort van het einde wenken
mij mee zullen nemen naar een land van depressie en verdorde dood
langs narigheden die niemand had voorzien

mee naar de diepe bodem
waar maar twee uitgangen zijn.

13660

gedicht, vrij
13 januari 2019

de muren van de overkant
komen als een vloedgolf over de ruiten.
een spoor van regenlichtjes
kristalliseert op helder glas.

de ochtendmist slaat uit thee
de wereld in, haar vleugels uit-
gespreid bedompt ze het hartslagpompen
van een ver verwijderd feest.

als ik straks karton en afgestompt ben:

maak een foto.
vergeef me duizend woorden.

13659

gedicht, vrij
12 januari 2019

niets onder de zon.
deze harde regen,
deze wolken
zijn er altijd geweest.

13658

gedicht, vrij
11 januari 2019
Kijkduin

de zon bedekt zien worden
wachten tot fugatisch jagende wolken haar vergeten
een kort moment het oranje winterlicht op de schuimkoppen zien
tot het met de eerstvolgende gedachte verdwijnt.

het schuim over het strand zien lopen
de woorden erover horen waaien
dan binnen verder praten tot het uiterste
geluksgevoel tweezijdig wordt.

13657

gedicht, haiku
10 januari 2019

de kern van een duin:
alles wat verloren gaat
rapen we bijeen

13656

gedicht, vrij
9 januari 2018

De dominee op pagina 1 van de krant
had het allemaal al bedacht:
“Vallen op hetzelfde geslacht?
Geen sprake van, totaal uit de band!”

“Nou, ja, op verliefd zijn staat geen straf.
Voor je gevoelens ga je niet naar de hel!
Dat wil zeggen, het mag allemaal wel,
maar blijf gewoon van elkaar af.”

Meneer, gebruik alstublieft uw gezond verstand
voor u zoiets afwijzends zegt.
U beroept zich op regels die zouden zijn opgelegd
van Bovenop, van Hogerhand.

Dat Hogerhand, waar we eeuwenlang naar zochten,
het is maar waar je op vertrouwt!
Het bestaan ervan is nooit bevredigend onderbouwd
en over de inhoud wordt nog dagelijks gevochten.

Dat heeft u duidelijk niet belet
om het allemaal zeker te weten,
de oprechte liefde tussen mensen te vergeten
die op dit losse zand wordt weggezet.

“Ze mogen best uit de kast”, besluit u bijna boos
“maar ze hoeven er niet óp, met alle kleuren van de regenboog.”
U kent toch dat verhaal van de balk in het eigen oog,
zo zeker van uw zaak, zo schaamteloos?

De dominee op pagina 1 van de krant
had het allemaal al bedacht:
“Vallen op hetzelfde geslacht?
Geen sprake van, dat loopt uit de hand!”

Daar staat hij dan, voor het hele land.
Bestrijder van liefde, op de kast
van de voorpagina
van de ochtendkrant.

13655

gedicht, haiku
8 januari 2019

wolken trekken weg
te laat voor zakkende zon
storm verdwijnt oostwaarts

13654

gedicht, haiku
7 januari 2018

‘s avonds bij thuiskomst
nog uren nagelopen
op Zandvoorter strand

13653

gedicht, haiku
6 januari 2019

wakker geworden
buiten de zon die verdwijnt
zestien uur duister

13652

gedicht, vrij
5 januari 2019

ook zij is weg
nu niet hier, niet eens in berichtjes
verschijnt haar naam en daarmee haar gezicht

ook is die stad hier
in de gracht drijven nog liefde en vriendschap
die hier overboord gingen in één nacht

ik hang achter het theater
ik adem de geur van deze Noordelijke stad
het is goed haar licht te missen

in lichte regen.
twee treinen en een broze zaterdag

kwamen er aan te pas.

13651

gedicht, haibun, haiku
4 januari 2019

Een betonnen kubus met aan één kant glas. De vinexwijk zag ik nauwelijks, ik zag een strand dat hier helemaal niet was. Zoals de vele wegen buiten lopen wij langzaam uit elkaar. Je ziet het gebeuren, maar kunt het nauwelijks helpen.

blokkig tuinlandschap
erboven witte vogels
op hun weg terug

13650

gedicht, vrij
3 januari 2019

de handen van de boom
met zijn zovelen, de armen gestrekt, reikend
naar een aalmoes zonlicht

13649

gedicht, haiku
2 januari 2019

twee januari
zwarte kruitstrepen kruisen
natte plakken rood

13648

Dagboek, proza
1 januari 2019

Aan de rand van een stad ontploft de nieuwjaarsviering aan drie kanten. De vierde blijft zwart, zonder vuurwerk, erg passend voor een jaar waarin je iemand verloor.

Zo eindigt het jaar dat geen april had, geen mei, een op papier lange zomer die toch als in een roes passeerde. Een jaar met een gapend gat erin.

Op het hoogst van dit volksfeest, tussen al dat vuurwerk, kan ik niet helpen dat ik vooral aan hem denk.

13647

gedicht, vrij

Winter.
Binnen blijven, maar daar niet kunnen ademen.
Wachten op direct zonlicht, terwijl dat al lang niet meer bestaat.
Naar buiten staren tot de bleke geest in het raam
met het ochtendlicht geleidelijk verdwijnt.

13646

gedicht, haiku

laatste zondag, vroeg
geen mens steekt nog vuurwerk af
men slaapt in stilte

13644

gedicht, haiku

hij genoot hiervan
je voelt zijn afwezigheid
in zijn zorgzaamheid

13643

gedicht, haiku

licht door de ruiten
op kunststoffen vensterbank
rust een houten kom

13642

gedicht, haiku

gekraak op Domplein
meisje oefent danspatroon
schoenen op strooizout

13639

gedicht, haiku

heldere morgen
in de verwarmingslucht danst
draad uit boekenrug

13637

gedicht, haiku

ver na middernacht
regen op een plastic dak
kraakt als krommend hout

13636

gedicht, haiku

ver na middernacht
de zwarte nachthemel schijnt
duizend zonnen sterk

13635

gedicht, haiku

ver na middernacht
de merels fluiten geen lied
de dag blijft nog weg

13634

gedicht, haiku

ver na middernacht
proberen te gaan slapen
of wachten op licht

13631

gedicht, vrij

de ruimte volledig dichtgemetseld
het donker totaal
het grote inzicht in een modderstroom
ik vertrouw de schrijvers niet
ik heb mijn wagen volgeladen
met oprechte twijfel

13628

gedicht, haiku

vijf stemmen van nu
zingen stemmen van vroeger
naklank op papier

13625

gedicht, haiku

in de grauwigheid:
voorbijstromend wolkendek
kleurt druppels op ruit

13624

gedicht

tijdlus (bij bodhidag)

onder een boom zat Gotama
te puzzelen over een drama
zijn lippen getuit
want hij kwam er niet uit
‘wie noemt zichzelf nou een lama?’

13623

gedicht, haibun, haiku

Botten in de regen. Regen die aanklopt op de huid om binnen te mogen. Botten met pijn, een lichaam. De gelijkenis in kleur tussen potloodgrafieten schilfers en een door bureaulamp verlichte sleutelbos. Gisteren was ze opeens daar, nieuw en intelligent.

de misselijkheid
de dagen hecht vervlochten
de troost van regen

13622

gedicht, haiku

1.

een dag vol vriendschap
oogcontact over tafel
warme stem-banden

2.

theekopjes op een rij
beige mat in de zendo
samen ópletten

3.

matras in Utrecht
met een glimlach verslapen
tot de Boevenklok

13621

gedicht, vrij

vervloekt werden ze, in donkerder tijden.
dat het eindeloze zuchten van dag en nacht toch
op de tollende aarde neerstorten zou
de scherven op de alomvattende schedel
de brokken in de bodemloze spiraal.

ondanks dat niemand ze uitnodigt
blijven de ochtenden standvastig komen.

13620

gedicht, klank, vrij

ze laat los en begint haar dwarrelende reis
langs knopen, knoesten, korsten en buiken
flirt met de weerstand, bewijst het bestaan
van brullende bladblazers op een blauwe morgen

 

 

13613

gedicht, vrij

middeleeuwse gezangen vanaf een cassettebandje
koor van magnetische deeltjes
boort door schedel, vormt zich tot een hoofdpijnwolk

stemmen van metaal: samen met alles dat verzacht
stikken in de zoete geur van wierook

13612

gedicht, vrij

eerst iets over ze zeggen,
die ‘verdomde dingen’,
zoals ze daar staan,
vol van omvang,
te stormen in elektrisch licht.

dan in naam der lieve vrede
en omwille van het weer
naar buiten kijken:
is het heelal er nog, buiten dit?
anders ga ik terug naar bed.

dan nog goed zijn:
daden maken van
voeding die uit daden kwam
omwille van hen die een hoofd hebben
hier buiten in de grote liederenbol.

ook nog eens ophouden:
een te dik boek op schoot hebben,
vermoeidheid hangend als een oude jas,
als nevel over weilanden.
dan uitstappen

voor de cyclus is voltooid.

13604

gedicht, haibun, vrij

Een meeuw vliegt langs het raam, wachtend op een oostenwind die hem terug naar zee zal blazen. Stalen brandtrap zet uit in horizontale morgenzon. Laatste herfstbladeren klampen zich aan hun takken vast, zullen vallen en als lang verlorenen onder de mensen komen.

 

alle vroegte
in lichte nevel straalt
zon uit duizend ruiten

13603

gedicht, haibun, haiku

de nacht is om ons heen geslopen, zoals ze dat soms doet. Bewegingloos strekt ze zich uit over donkere ramen. Blauw licht door een gordijn bij overbuurvrouw geeft het duister diepte. Dit is hoe stilte oogt, dit is het omhelzend zinkgat van de winterhalf.

Heldere herfstnacht
ronde, slapende schoorsteen
weerkaatst diepdonker

13577

gedicht

weer bij haar thuis
gember wolkt naar glasbodem
storm in een mok thee

13571

gedicht, haiku

nacht in oktober
troostend wiegende stem zingt
zacht mijn ogen toe

13570

gedicht, haiku

helft van oktober
lucht nog onwaarschijnlijk warm
de nacht al zo lang

13567

gedicht, haibun

zo ligt ze daar open, kwetsbaar,
zij die ik zo heb begeerd.
gulzig tot de kuil tussen haar borsten
is ze, het daverend kabaal dat de hemel breekt.
scheuren in klare lucht opent ze
waar ik roer- en hulpeloos oplossend
vergeefs in verkeer.

 

Het geluid van een piano klinkt ver. Blauwe, atonale golven. Ze speelt de balken uit mijn hoogslaper, het zuchten van de trage nazomerzonsondergang. In wat ze speelt hoor ik wie ze is. Beklim de ladder naar mijn ogen. Leg je onhoudbaar naast me neer.
Blijf hier, kom boven, blijf.

13563

gedicht, vrij

stilte na regen
lamp vervormt in nattigheid
sterren op zwarte ruit

13560

gedicht, vrij

ik droom dat ik zijn lichaam ben
dat hij terugkomt in grauwe kleren
massa van drooggele schilferhuid
zijn laatste ademhaling stokt dan
brozig in de mijne

13558

gedicht, vrij

Boven de Veluwe hangt een nieuwe nevel, gesteund door een grindpad. Een weefwerk van druppels tijd dat er gisteren nog niet was.

Het geloof is weg, in Friesland bouwt men geen torens meer. Hoe verder je ging, hoe meer het blauw van je ogen verdween in dat van de atmosfeer.

13557

gedicht, vrij

regenval bracht.
kouval bracht.
droge winterhuid
op zandstrandbruine handen.

13556

gedicht, haiku

duizenden auto’s
de horizon licht verkleurd
waar gaan jullie heen?

Dag 12233

gedicht, vrij

januari
zwijgzaam droomt ze van
zang- en vleugellam
wonen op de droeve winter

Dag 12230

gedicht, haiku

Stil contrast
muur grijs, bureau gebroken wit
niet naar buiten, nog
vertragen
ik heb de wekker al gezet
vertragen
ontwaken gaat vanzelf

Dag 12229

gedicht, vrij

begeerte
door jouw open winter-ogen
voluit tweeledig, zo
lief, zo stil, zo bonkend van
wat ik niet begrijp en
jij niet horen wilt

Dag 12224

Dagboek, proza

Ik zit stil. Twee merels vliegen langs het raam. Ik schrik. Zij schrikken. De wereld in een notendop.

Dag 12220

gedicht, vrij

wissel brand!
bovenleiding breek!
rails trek krom!
dat ze nog een dagje blijft.

Generative Landscape, Paris 07-01-2015

klank

All sounds in this generative piece have as their source two videos of the Charlie Hebdo attacks that are circulating online. No other sounds were used. The goal of this piece is to generate beauty out of something ugly, and speak out for freedom of enquiry and expression. See below.


 

In the face of such ignorant violence, there are only a few things an artist can do.

1. Protest openly, and ask the government to do likewise and come down hard on anyone who uses force against equality and freedom of expression.
2. Don`t budge. Keep criticising and asking questions whereever necessary.
3. Encourage people to teach themselves critical thinking, to free ourselves from totalitarian ideologies and religion.
4. Use your art to speak out.

Use the arrow in the soundcloud box to download.

Zambia 17: United Church of Zambia

klank

CIMG0129

Zelfs als je niet religieus bent, is het een bijzondere ervaring om een Afrikaanse kerkdienst mee te maken. Deze opname is uit November 2012, op het platteland van Zambia. Het is een zondagmorgen in het hete droogseizoen. De zon brand op het dak. De golfplaten kraken als wolken passeren, puur door het temperatuurverschil. De dorpelingen zingen, bidden en preken. Meegesleept worden naar hier is geen straf.

 

Onze Lieve Vrouw Basiliek, Maastricht, Augustus 2014

klank

0002_Bron-wikipedia

De Onze Lieve Vrouw Basiliek is een oude Romaanse kerk in Maastricht. De kerk stamt grotendeels uit de 10e en 12e eeuw. In de Romaanse bouwstijl wordt het dak gedragen door dikke, zware muren. Daardoor blijft weinig ruimte over voor grote ramen, en er komt dan ook niet veel licht binnen. De Basiliek in Maastricht is geen uitzondering.

In deze opname overheerst de galm. Mensen komen binnen en lopen naar buiten, en worden luidruchtiger naarmate de tijd vordert. Pas tegen het eind van de opname wordt het weer wat stiller. Sommige geluiden zijn vrijwel constant aanwezig; stemmen, voetstappen, het laag rommelen van het gebouw. Anderen klinken maar een enkele keer, zoals het openzwaaien van een deur achterin het gebouw. Mocht je eens in de buurt zijn, dan is dit een interessant gebouw om eens te beluisteren. En anders is hier een opname van een uur.

De opname is binauraal. Luisteren met een koptelefoon geeft een driedimensionaal effect.

Zambia 09: Nijlpaarden in Kasanka National Park

klank

artworks-000085984639-byiufj-t500x500

De rivier maakt een bocht om een steile oever. Twee meter voor ons steken de ogen van een nijlpaard net boven het water uit. Links en rechts zijn twee anderen te horen. Ze laten zich niet zien. Er is maar één kant waarlangs ze de oever op kunnen komen, en die lijkt veilig. De nijlpaarden zijn niet de enigen die zwaar ademen hier.

 

 

Zambia 08: Markt in Serenje

klank

CIMG0246

Serenje, hoofdstad van het gelijknamige district. We zijn op de markt om boodschappen te doen, en om te zien of we een lift kunnen krijgen, dieper het land in. Het is een wervelend gebeuren; Donkere voeten in sandalen werpen een wolk van stof op. Er doorheen lopen vrouwen, gekleed in felgekleurde doeken. De meeste winkels zijn containers, een enkele heeft een betonnen gebouw. Mannen onderhandelen over de prijs in Engels, Bemba en Nyanja. Vrachtwagens gevuld met veel te veel vracht en mensen komen en gaan als de dag verstrijkt. De zon staat er loodrecht boven, en werpt geen schaduw.